Giriş: Paket yöneticilerinin kendi proxy ayarlarına neden ihtiyacı var?

Muhtemelen şu durumla karşılaşmışsınızdır: terminalde http_proxy ve https_proxy ortam değişkenleri tanımlı, curl sayfaları hızla indiriyor, ancak npm install bir dakika boyunca takılıp ETIMEDOUT hatasıyla düşüyor. Ya da apt update sessizce doğrudan aynaya bağlanmaya çalışıyor, sanki proxy yokmuş gibi. Veya Docker imaj oluştururken temel katmanı çekemiyor, oysa aynı konsoldan docker pull çalışıyor. Bu bir hata ya da gizem değil. Her aracın ağ ayarlarını okuma şekli farklıdır ve ortam değişkenleri bunu yalnızca kısmen kapsar.

Bu kılavuz, her geliştiricinin vazgeçilmezi olan beş aracın kendi yapılandırma dosyalarına odaklanıyor: npm (.npmrc dosyası), pip (pip.conf veya pip.ini), apt (apt.conf.d dizini), Docker (daemon.json ve config.json) ve git (git config). Terminal ve CI'daki ortam değişkenleriyle ilgili materyali kasten tekrarlamıyoruz. Buradaki görev farklı: proxy'yi, komutu kimin, nereden çalıştırdığına bakılmaksızın her zaman geçerli olacak şekilde nasıl ayarlayacağınızı göstermek.

Sonuçta, herhangi bir makineye kopyalayabileceğiniz beş çalışan yapılandırma dosyası, her aracın ayarları nerede aradığını anlama ve test komutları seti elde edeceksiniz. Ayrıca her şeyi hızla geri alma yöntemini de öğreneceksiniz.

Bu kılavuz kimler için?

  • İş dizüstü bilgisayarı veya sunucusu kurumsal veya ev proxy'si arkasında olan geliştiriciler.
  • Derlemelerin belirli bir proxy adresi üzerinden gitmesini isteyen test uzmanları ve otomasyon uzmanları.
  • Standart iş istasyonu imajlarını yapılandıran yöneticiler.
  • Geliştirme için kiralık proxy (mobil dahil) kullanan ve belirli bir aracın tüm sistem yerine bu proxy üzerinden gitmesini isteyen herkes.

Önceden bilmeniz gerekenler

Temel terminal becerileri yeterlidir: konsolu açmak, bir dizine gitmek, bir metin dosyasını düzenlemek. Linux'ta nano editörünü ve Windows'ta Not Defteri'ni kullanacağız, ancak herhangi biri işe yarar. IP adresi ve portun ne olduğunu anlamak da faydalı olacaktır, ancak temel kavramları kavramlar bölümünde hatırlatacağız.

Ne kadar zaman alacak?

Beş aracı arka arkaya yapılandırırsanız, 60 ila 90 dakika ayırın. Her bir araç, doğrulama dahil 10-15 dakika sürer. En uzun aşama Docker'dır, çünkü iki katman ayar gerektirir ve servis yeniden başlatılmalıdır.

Ön hazırlık

Yapılandırmaları düzenlemeden önce gerekli her şeyi toplayalım. Bu adımı atlamak, daha sonra hatanın nerede olduğunu saatlerce tahmin etmenizin ana nedenidir.

Gerekli proxy bilgileri

Dört parametreye ihtiyacınız var. Yazışmalarda aramamak için bunları bir metin dosyasına kaydedin:

  • Proxy türü: HTTP veya HTTPS (bazen SOCKS5, ancak çoğu paket yöneticisi HTTP proxy bekler).
  • Adres: alan adı veya IP, örneğin proxy.corp.local veya 10.20.30.40.
  • Port: genellikle 3128, 8080 veya 8888.
  • Kullanıcı adı ve parola, proxy kimlik doğrulaması gerektiriyorsa. Paroladaki özel karakterlere dikkat edin: kodlama gerektirirler, aşağıda değineceğiz.

Sistem gereksinimleri ve sürümler

Talimatlar 2026'nın güncel sürümlerinde test edilmiştir ve aşağıdakiler için uygundur:

  • Ubuntu 22.04 ve 24.04, Debian 12 ve 13 (apt için).
  • Node.js 20 ve 22, npm 10 ve 11 ile birlikte.
  • Python 3.10 ve üzeri, pip 24 ve üzeri ile birlikte.
  • Docker Engine 25 ve üzeri (daemon.json'daki proxies anahtarı 23. sürümde geldi, daha eski sürümlerde systemd drop-in kullanın, her iki yolu da göstereceğiz).
  • Git 2.40 ve üzeri.

Windows kullanıyorsanız, npm, pip ve git için tüm komutlar PowerShell'de değişiklik yapılmadan çalışır, yalnızca dosya yolları farklıdır. Windows'ta Docker Desktop için proxy ayarları grafik arayüz üzerinden yapılır, bunu da ele alacağız.

Erişim hakları

npm, pip ve git için normal kullanıcı hakları yeterlidir: yapılandırmaları ev dizininde bulunur. apt ve Docker için sudo gerekir, çünkü dosyalar /etc içindedir ve sistem servislerinin davranışını değiştirir.

Yedeklemeler

Başlamadan önce mevcut yapılandırmaları kopyalayın. Her dosya için bir komut, böylece her zaman orijinal duruma dönebilirsiniz:

cp ~/.npmrc ~/.npmrc.bak 2>/dev/null; cp ~/.config/pip/pip.conf ~/pip.conf.bak 2>/dev/null; cp ~/.gitconfig ~/.gitconfig.bak 2>/dev/null; sudo cp /etc/docker/daemon.json /etc/docker/daemon.json.bak 2>/dev/null; sudo cp -r /etc/apt/apt.conf.d /etc/apt/apt.conf.d.bak 2>/dev/null

2>/dev/null kuyruğu, dosya henüz yoksa komutun hata vermemesi için gereklidir. Bu normaldir: birçok kullanıcıda .npmrc ve pip.conf başlangıçta yoktur.

İpucu: ev dizininizde proxy-configs adında bir klasör oluşturun ve beş yapılandırmanın referans sürümlerini orada tutun. Yeni bir makineye taşınmak beş dosyayı kopyalamaktan ibaret olur.

Temel kavramlar: Ortam değişkenleri neden yeterli değil?

İşin arka planında neler olup bittiğini anlayalım, aksi takdirde sonraki adımlar sihirli bir formül gibi görünecek.

Paket yöneticisi bağlamında proxy nedir?

Proxy sunucusu bir aracıdır. npm'in doğrudan registry.npmjs.org'a bağlanmak yerine, proxy'ye bağlanır ve ondan registry.npmjs.org'a gitmesini ister. HTTPS kaynakları için CONNECT yöntemi kullanılır: proxy bir tünel kurar ve şifreli trafik şifresi çözülmeden içinden geçer. Paket yöneticisinin proxy adresini, portu ve gerekirse kimlik bilgilerini bilmesi önemlidir.

Araçlar proxy'yi nasıl öğrenir?

Üç ayar katmanı vardır ve bunlar bir öncelik zinciri oluşturur:

  1. Komut satırı bayrakları: örneğin pip install --proxy. Tek bir çalıştırma için geçerlidir.
  2. Aracın kendi yapılandırması: .npmrc, pip.conf ve diğerleri. Bu araç için her zaman geçerlidir.
  3. Ortam değişkenleri: http_proxy, https_proxy, no_proxy. Geçerli oturumdaki tüm programlar için geçerlidir, ancak yalnızca bunları okuyanlar için.

Anahtar kelime: okuyanlar için. Ve işte sorunlar burada başlıyor.

Ortam değişkenlerinin neden yeterli olmadığının dört nedeni

Birinci neden: kullanıcı değişikliği. sudo apt update yazdığınızda, komut root olarak çalıştırılır ve sudo varsayılan olarak ortamı temizler (env_reset seçeneği). http_proxy'niz normal kullanıcıda kalır. Dahası, apt dosyaları _apt servis kullanıcısı altında indirir, bu kullanıcının sizin oturumunuz yoktur.

İkinci neden: daemon'lar ve servisler. Docker Engine, sistem başlangıcında systemd tarafından başlatılan bir arka plan servisidir. Sizin terminalinizi hiç görmedi. docker pull komutu yalnızca daemon'a bir istek gönderir, imajı daemon indirir. Bu nedenle konsolunuzdaki değişkenler docker pull'u hiç etkilemez.

Üçüncü neden: farklı yorumlama. Bazı programlar yalnızca küçük harfli http_proxy'yi okur, diğerleri yalnızca HTTP_PROXY'yi, diğerleri her ikisini de. Eski npm sürümleri no_proxy'yi yok sayardı. Bazı araçlar değişkendeki kimlik bilgilerini anlamaz. Kendi yapılandırması tahmin etmeyi ortadan kaldırır.

Dördüncü neden: ayrıntı düzeyi. Bir ortam değişkeni ya vardır ya yoktur. Ancak yalnızca github.com'u proxy üzerinden göndermek, iç GitLab'ı göndermemek isteyebilirsiniz. Veya genel PyPI'ye proxy üzerinden gitmek, iç indekse doğrudan gitmek. Bu tür kuralları yalnızca yapılandırmalar destekler: git belirli bir URL için proxy ayarını, apt belirli bir ana bilgisayar için, Docker daemon düzeyinde bir istisna listesini destekler.

Paroladaki özel karakterlerin kodlanması

Yapılandırmalardaki kullanıcı adı ve parola http://user:password@host:port biçimindeki bir URL içinde iletilir. Parola içindeki @, :, /, #, ?, % ve boşluk karakterleri adres ayrıştırmasını bozar. Bunların yüzde kodlarıyla değiştirilmesi gerekir: @ %40 olur, : %3A olur, # %23 olur, / %2F olur, % %25 olur, boşluk %20 olur. Örneğin, p@ss:1 parolası yapılandırmada p%40ss%3A1 olarak yazılır. Bu kuralı unutmayın, beş araçta da sizi kurtaracaktır.

Adım 1: Proxy'yi test edin ve referans dizesini hazırlayın

Bu aşamanın amacı: proxy'nin gerçekten çalıştığından emin olmak ve tüm yapılandırmalara ekleyeceğimiz doğrulanmış tek bir bağlantı dizesi elde etmek.

  1. Terminali açın. Linux'ta Ctrl+Alt+T, Windows'ta Başlat menüsünden PowerShell.
  2. Bağlantı dizesini http://KULLANICI_ADI:PAROLA@ADRES:PORT şablonuna göre oluşturun. Kimlik doğrulama yoksa - sadece http://ADRES:PORT. Örnek: http://dev:s3cret@10.20.30.40:3128.
  3. Değişkenlere bağlı kalmamak için proxy'yi açıkça -x bayrağıyla belirterek bir test isteği yapın:
    curl -x http://dev:s3cret@10.20.30.40:3128 -I https://registry.npmjs.org/
  4. Yanıtı bekleyin. HTTP/2 200 veya HTTP/1.1 200 OK satırıyla başlamalıdır. 407 Proxy Authentication Required görürseniz - yanlış kullanıcı adı veya parola. Could not resolve proxy - adreste yazım hatası. connection refused - yanlış port veya proxy kapalı.
  5. Diğer hedefler için testi tekrarlayın: https://pypi.org/simple/, https://deb.debian.org/, https://registry-1.docker.io/v2/, https://github.com/. Docker için 401 yanıtı normaldir, bu rejistre ulaştığınız ve token istediği anlamına gelir.
  6. Nihai dizeyi metin dosyanıza kaydedin. Bu sizin referans proxy dizenizdir.

Dikkat: parolada özel karakterler varsa, bunları bu adımda kodlayın ve kodlanmış sürümü curl ile test edin. Böylece sonraki tüm yapılandırmalara zaten çalıştığı kanıtlanmış dizeyi ekleyeceksiniz.

İpucu: sağlayıcınız size tek bir proxy değil, bir adres havuzu veya IP rotasyonlu mobil proxy veriyorsa, genellikle tek bir giriş noktası vardır: arkasında IP'lerin otomatik olarak değiştiği tek bir ana bilgisayar ve port. Yapılandırmalara havuzdaki belirli IP'leri değil, bu giriş noktasını yazın, aksi takdirde ayarlar ilk rotasyonda geçersiz hale gelir.

Doğrulama: -x bayrağıyla curl, beş adresin tümünde 200 kodu (Docker Hub için 401) döndürür. En az biri yanıt vermiyorsa, ilerlemeyin: yapılandırmalar çalışmayan bir proxy'yi düzeltmez.

Adım 2: npm'i .npmrc dosyası üzerinden yapılandırın

Bu aşamanın amacı: npm install, npm view ve npm publish, herhangi bir projeden ve herhangi bir konsoldan, npm'i kendi başına çalıştıran geliştirme ortamları dahil, proxy üzerinden çalışsın.

npm yapılandırması nerede bulunur?

npm ayarları artan öncelik sırasına göre birkaç dosyadan okur: yerleşik değerler, npm kurulum dizinindeki genel dosya, kullanıcıya özel ~/.npmrc (Windows'ta C:\Users\İSİM\.npmrc) ve proje kökündeki package.json yanındaki proje .npmrc. Proxy için neredeyse her zaman kullanıcı dosyası kullanılır: tüm projelere uygulanır ancak depoya girmez.

Adım adım yapılandırma

  1. Normal HTTP trafiği için proxy'yi ayarlayın:
    npm config set proxy http://dev:s3cret@10.20.30.40:3128
  2. HTTPS trafiği için proxy'yi ayarlayın (npm rejistresi HTTPS üzerinden çalışır, bu nedenle bu ayar en önemlisidir):
    npm config set https-proxy http://dev:s3cret@10.20.30.40:3128
    Dikkat: değer http:// ile başlar, https:// ile değil. Bu proxy'nin kendi adresidir ve proxy genellikle HTTPS tünelliyor olsa bile normal HTTP üzerinden bağlantı kabul eder.
  3. Doğrudan erişilmesi gereken bir iç rejistreniz veya aynanız varsa, virgülle ayrılmış istisnalar ekleyin:
    npm config set noproxy localhost,127.0.0.1,.corp.local
    Alan adının önündeki nokta tüm alt alan adları anlamına gelir.
  4. Dosyayı açın ve satırların yazıldığından emin olun:
    cat ~/.npmrc
    Windows'ta: type $env:USERPROFILE\.npmrc. anahtar=değer biçiminde üç satır görmelisiniz.
  5. Kurumsal proxy sertifikaları değiştiriyorsa, şirketin kök sertifikasını ekleyin:
    npm config set cafile /etc/ssl/certs/corp-root.pem
    Zorunlu olmadıkça strict-ssl=false ile sertifika doğrulamasını kapatmayın: bu, paket değiştirme yolunu açar.

Alternatif yol - dosyayı elle oluşturmak. ~/.npmrc içeriği şöyle olacaktır:

proxy=http://dev:s3cret@10.20.30.40:3128 https-proxy=http://dev:s3cret@10.20.30.40:3128 noproxy=localhost,127.0.0.1,.corp.local

Her çift ayrı bir satırda olmalıdır. Eşittir işareti etrafında tırnak ve boşluk olmadan.

Peki ya yarn ve pnpm?

Yarn Classic (1.x) aynı ~/.npmrc dosyasını okur ve ayrıca proxy ve https-proxy anahtarlarıyla kendi ~/.yarnrc dosyasını okur. Yarn Berry (2+) ayarları .yarnrc.yml içinde saklar: httpProxy ve httpsProxy anahtarları. pnpm .npmrc ile tamamen uyumludur, ek bir şey yapmaya gerek yoktur. Ayrıca npm ci ve kurumsal IDE'lerin npm'i aynı kullanıcı olarak çalıştırdığını unutmayın, bu nedenle kullanıcı .npmrc onları da kapsar.

İpucu: npm config list --json komutu tüm dosyalar dikkate alınarak nihai yapılandırmayı gösterir. proxy=null görürseniz, dosya okunmamıştır: npm'i çalıştırdığınız kullanıcının ev dizininde olduğundan emin olun.

Doğrulama: npm view lodash version komutunu çalıştırın. 1-3 saniye içinde sürüm numarasını içeren bir satır dönmelidir. Görsel olarak doğrulamak için ortam değişkenlerini geçici olarak kaldırabilirsiniz (unset http_proxy https_proxy) ve tekrarlayabilirsiniz: npm yine de çalışmalıdır, çünkü .npmrc dosyasını okur.

Olası sorunlar

  • ETIMEDOUT veya ECONNRESET: yanlış proxy adresi veya portu ya da proxy 443 portuna CONNECT'i engelliyor. Referans dizeyi curl ile kontrol edin.
  • 407 Proxy Authentication Required: kullanıcı adı veya parolada hata, çoğunlukla kodlanmamış özel karakter.
  • UNABLE_TO_GET_ISSUER_CERT_LOCALLY: proxy sertifikayı değiştiriyor, kurumsal kök sertifikası içeren cafile gerekir.

Adım 3: pip'i pip.conf üzerinden yapılandırın

Bu aşamanın amacı: pip install ve pip download, sanal ortamlar içinde ve Python betiklerinden çalıştırıldığında dahil, proxy üzerinden çalışsın.

pip.conf nerede bulunur?

pip üç düzeyde dosya kullanır: genel (tüm sistem için), kullanıcıya özel ve sanal ortam düzeyi. Yollar sisteme bağlıdır:

  • Linux, kullanıcıya özel: ~/.config/pip/pip.conf (eski ~/.pip/pip.conf da okunur).
  • Linux, genel: /etc/pip.conf.
  • macOS, kullanıcıya özel: ~/Library/Application Support/pip/pip.conf, bu klasör yoksa - ~/.config/pip/pip.conf.
  • Windows, kullanıcıya özel: %APPDATA%\pip\pip.ini, yani C:\Users\İSİM\AppData\Roaming\pip\pip.ini.
  • Sanal ortam içinde: venv dizininin kökünde pip.conf (veya pip.ini) dosyası.

Tahmin etmemek için pip'e sorun: pip config debug komutu kontrol ettiği tüm yolları listeler ve mevcut dosyaları işaretler.

Adım adım yapılandırma

  1. pip'in güncel olduğundan emin olun: pip --version. 24 veya daha yeni bir sürüm olmalı.
  2. Tek komutla proxy'yi ayarlayın, pip dosyayı doğru yerde oluşturur:
    pip config set global.proxy http://dev:s3cret@10.20.30.40:3128
    Burada global, dosyadaki [global] bölümünü belirtir, sistem düzeyini değil. Dosya kullanıcıya özel oluşturulur.
  3. Proxy sertifikaları değiştiriyorsa, kök sertifikayı belirtin:
    pip config set global.cert /etc/ssl/certs/corp-root.pem
  4. Sonucu görün:
    pip config list
    Beklenen çıktı: global.proxy='http://dev:s3cret@10.20.30.40:3128'.
  5. Dosyayı açın ve formatı kontrol edin. Şöyle görünmelidir:
    [global] proxy = http://dev:s3cret@10.20.30.40:3128 cert = /etc/ssl/certs/corp-root.pem
    Her satır ayrı, bölüm en üstte köşeli parantez içinde.

pip'in npm'den önemli bir farkı: pip'in HTTPS proxy için ayrı bir ayarı yoktur. Tüm bağlantılar için tek bir proxy anahtarı kullanılır. Ayrıca pip'in yapılandırmada doğrudan noproxy karşılığı yoktur: istisnaları yalnızca no_proxy ortam değişkeninden alır. İç indekse doğrudan gitmeniz gerekiyorsa, bunun için ayrı bir index-url belirtmek ve pip'i --proxy boş değeriyle çalıştırmak veya venv içinde proxy satırı olmayan bir proje pip.conf kullanmak daha kolaydır.

İpucu: birkaç projeniz varsa ve birinde proxy gerekli, diğerinde değilse, ilgili sanal ortamın köküne pip.conf koyun. venv ayarları kullanıcı ayarlarından önceliklidir ve genel dosyaları değiştirmeden farklı davranış elde edersiniz.

Dikkat: sertifika hatalarını bastırmak için trusted-host = pypi.org eklemeyin. Bu, kimlik doğrulamayı devre dışı bırakır ve herhangi bir aracının size sahte bir paket sunmasına izin verir. Doğru çözüm, kurumsal sertifikayla birlikte cert anahtarıdır.

Doğrulama: pip download requests --no-deps -d /tmp/piptest komutunu çalıştırın. Birkaç saniye içinde dizinde requests-*.whl dosyası görünecektir. Ardından test dizinini silin. Yapılandırmanın çalıştığından emin olmak istiyorsanız, ortam değişkenlerini kaldırın ve tekrarlayın.

Olası sorunlar

  • ProxyError veya Cannot connect to proxy: adreste yazım hatası veya yanlış port. Referans dizeyle karşılaştırın.
  • Tunnel connection failed: 407: kimlik doğrulama hatası. Parola kodlamasını kontrol edin.
  • SSLError CERTIFICATE_VERIFY_FAILED: proxy kök sertifikasıyla birlikte cert anahtarı gerekir.
  • Dosya yazıldı ancak pip onu görmüyor: farklı bir yorumlayıcının pip'ini çalıştırıyorsunuz (örneğin başka bir Python'dan python3 -m pip). Paketleri kurduğunuz komutla pip config debug çalıştırın.

Adım 4: apt'yi apt.conf.d dizini üzerinden yapılandırın

Bu aşamanın amacı: sudo apt update ve sudo apt install paketleri proxy üzerinden indirsin, iç aynaya yapılan istekler doğrudan gitsin.

Neden özellikle apt.conf.d?

apt, ayarları /etc/apt/apt.conf dosyasından ve /etc/apt/apt.conf.d/ dizinindeki tüm dosyalardan alfabetik sırayla okur. İyi bir kural - başkalarının dosyalarına dokunmamak, sayısal önekli kendi dosyanızı oluşturmaktır. Sayı okuma sırasını belirler: 80proxy dosyası 01autoremove ve diğer sistem dosyalarından sonra uygulanır. İşte burada ayarlar apt paketinin herhangi bir güncellemesinden sağ çıkar.

Adım adım yapılandırma

  1. Yeni bir ayar dosyası oluşturun:
    sudo nano /etc/apt/apt.conf.d/80proxy
    Boş bir editör açılacaktır.
  2. HTTP ve HTTPS depoları için iki satır yazın. Tırnak işaretlerine ve noktalı virgüllere dikkat edin - apt sözdiziminde bunlar zorunludur:
    Acquire::http::Proxy "http://dev:s3cret@10.20.30.40:3128"; Acquire::https::Proxy "http://dev:s3cret@10.20.30.40:3128";
  3. Proxy'nin gerekli olmadığı bir iç ayna varsa, istisna içeren bir satır ekleyin. Büyük harfli DIRECT kelimesi doğrudan bağlantı anlamına gelir:
    Acquire::http::Proxy::mirror.corp.local "DIRECT";
  4. Dosyayı kaydedin: nano'da Ctrl+O, ardından Enter, ardından çıkmak için Ctrl+X.
  5. Dosyanın izinlerini sınırlayın, çünkü içinde parola var:
    sudo chmod 600 /etc/apt/apt.conf.d/80proxy
    Yalnızca root içeriği okuyabilir.
  6. apt'nin dosyayı sözdizimi hatası olmadan ayrıştırdığını kontrol edin:
    apt-config dump | grep -i proxy
    Acquire::http::Proxy ve Acquire::https::Proxy satırlarını kendi değerlerinizle görmelisiniz.

İşte netlik için tam bir dosya örneği:

Acquire::http::Proxy "http://dev:s3cret@10.20.30.40:3128"; Acquire::https::Proxy "http://dev:s3cret@10.20.30.40:3128"; Acquire::http::Proxy::mirror.corp.local "DIRECT"; Acquire::https::Proxy::mirror.corp.local "DIRECT";

Dosya olmadan tek seferlik alternatif: sudo apt -o Acquire::http::Proxy="http://10.20.30.40:3128" update. -o bayrağı, bir değeri yapılandırmaya yazmadan önce test etmek için kullanışlıdır.

İpucu: deb paketlerini kendileri önbelleğe alan proxy sunucularının genellikle apt için ayrı bir portu vardır. Yöneticinize sorun: varsa, apt update yerel önbellek sayesinde birkaç kat hızlanır.

Doğrulama: sudo apt update komutunu çalıştırın. Çıktıda depo adresleriyle Hit veya Get satırları görünecek ve Err içeren satır olmayacaktır. Ortam değişkenlerini ayarlamadığımızı ve sudo'nun zaten onları sıfırlayacağını unutmayın, ancak apt yine de ağa çıktı. İşte kendi yapılandırmasının etkisi budur.

Olası sorunlar

  • Err: 407 Proxy Authentication Required: kimlik doğrulama başarısız, özel karakter kodlamasını kontrol edin.
  • Could not connect veya Connection timed out: apt doğrudan gitti. Muhtemelen dosyada yazım hatası var ve apt-config dump onu göstermiyor. Acquire'daki büyük/küçük harf ve çift iki nokta üst üste işaretini kontrol edin.
  • E: Syntax error: satır sonunda noktalı virgül veya tırnak işareti eksik.
  • Dosya yerinde ancak DIRECT istisnası çalışmıyor: istisna satırındaki ana bilgisayar adının sources.list'teki adla harf harf eşleştiğinden emin olun, http:// ve port olmadan.

Adım 5: Docker'ı iki düzeyde yapılandırın

Bu aşamanın amacı: docker pull, docker build ve docker compose pull imajları proxy üzerinden indirsin, konteynerler gerektiğinde proxy ayarlarını otomatik olarak alsın.

Sıklıkla karıştırılan iki düzey

Docker'da proxy'nin farklı şekillerde gerekli olduğu iki bağımsız yer vardır:

  • Daemon düzeyi (dockerd servisi). İmajları rejistreden indiren tam da budur. /etc/docker/daemon.json veya systemd üzerinden yapılandırılır. Servisin yeniden başlatılmasını gerektirir.
  • İstemci düzeyi (~/.docker/config.json dosyası). İmaj indirmeyi etkilemez. Ancak başlatılan konteynerlere ve derleme sürecine proxy değişkenlerini otomatik olarak iletir, böylece konteyner içindeki apt veya pip de proxy'yi görür.

Yalnızca istemciyi yapılandırırsanız, docker pull çalışmaz. Yalnızca daemon'ı yapılandırırsanız, imajlar iner ancak Dockerfile içindeki RUN apt-get update başarısız olur. Her ikisi de gereklidir.

Bölüm A: daemon.json üzerinden daemon

  1. Sürümü kontrol edin: docker version. Sunucu sürümü 23.0 veya daha yeniyse daemon.json kullanın. Daha eskiyse B bölümüne geçin.
  2. Daemon ayar dosyasını açın:
    sudo nano /etc/docker/daemon.json
    Dosya zaten varsa ve başka anahtarlar içeriyorsa, aynı süslü parantezlerin içine virgülle proxies bloğunu ekleyin. Dosya yoksa sıfırdan oluşturun.
  3. Ayar bloğunu yazın:
    { "proxies": { "http-proxy": "http://dev:s3cret@10.20.30.40:3128", "https-proxy": "http://dev:s3cret@10.20.30.40:3128", "no-proxy": "localhost,127.0.0.0/8,registry.corp.local" } }
    Dikkat: anahtarlar tam olarak bu şekilde tire ile ve küçük harfle yazılır. Bu daemon formatıdır, istemcide anahtarlar farklı olacaktır.
  4. Dosyayı kaydedin (Ctrl+O, Enter, Ctrl+X).
  5. JSON'un geçerli olduğunu kontrol edin, aksi takdirde daemon başlamaz:
    python3 -m json.tool /etc/docker/daemon.json
    Komut dosya içeriğini girintili olarak çıktıladıysa sözdizimi doğrudur. Expecting value veya Extra data hatası veriyorsa - fazladan veya eksik virgül arayın.
  6. Servisi yeniden başlatın:
    sudo systemctl restart docker
    Yeniden başlatma 5-15 saniye sürer. Çalışan tüm konteynerler duracaktır, bu nedenle bunu sakin bir anda yapın.
  7. Daemon'ın başladığından emin olun: sudo systemctl status docker. Yeşil renkte active (running) yazısı olmalıdır.

Dikkat: daemon.json'da fazladan bir virgül - ve Docker hiç başlamaz, onunla birlikte makinedeki tüm konteynerler düşer. Yeniden başlatmadan önce dosyayı her zaman json.tool ile kontrol edin ve yedek kopyayı yanınızda bulundurun.

Bölüm B: systemd üzerinden daemon (eski sürümler ve alternatif için)

  1. Servis için ek ayarlar dizini oluşturun: sudo mkdir -p /etc/systemd/system/docker.service.d
  2. Dosyayı oluşturun: sudo nano /etc/systemd/system/docker.service.d/http-proxy.conf
  3. Yazın:
    [Service] Environment="HTTP_PROXY=http://dev:s3cret@10.20.30.40:3128" Environment="HTTPS_PROXY=http://dev:s3cret@10.20.30.40:3128" Environment="NO_PROXY=localhost,127.0.0.0/8,registry.corp.local"
  4. Kaydedin ve uygulayın: sudo systemctl daemon-reload, ardından sudo systemctl restart docker.

Evet, burada ortam değişkenleri kullanılıyor, ancak konsolunuzda değil, servis tanımında ayarlanmışlar: daemon bunları başlangıçta systemd'den alır. 23. sürümden eski Docker için tek yol budur. Hem daemon.json hem systemd dosyası ayarlanmışsa, öncelik daemon.json'dadır.

Bölüm C: ~/.docker/config.json üzerinden istemci

  1. Dosyayı açın veya oluşturun nano ~/.docker/config.json. Dosya zaten rejistrelere girişlerinizi içeren auths bloğu içeriyorsa, silmeyin, yanına virgülle yeni bir blok ekleyin.
  2. Yazın:
    { "proxies": { "default": { "httpProxy": "http://dev:s3cret@10.20.30.40:3128", "httpsProxy": "http://dev:s3cret@10.20.30.40:3128", "noProxy": "localhost,127.0.0.0/8,.corp.local" } } }
    Burada anahtarlar camelCase stilinde: httpProxy, httpsProxy, noProxy. Bu daemon.json'dan farklıdır ve karıştırılmamalıdır.
  3. Dosyayı kaydedin. Yeniden başlatma gerekmez, istemci her komutta onu okur.

Artık docker run ve docker build sırasında konteynere HTTP_PROXY, HTTPS_PROXY ve NO_PROXY değişkenleri (her iki durumda) otomatik olarak girecektir. Bu, Dockerfile içindeki apt-get ve pip'in de manuel ARG ve ENV olmadan proxy üzerinden gideceği anlamına gelir.

Windows ve macOS'ta Docker Desktop

Tepsi simgesinden ayarları açın, Resources bölümü, Proxies alt bölümü. Manual proxy configuration seçeneğini değiştirin, Web Server (HTTP) ve Secure Web Server (HTTPS) alanlarına adresi yazın, istisna listesini Bypass proxy settings for these hosts and domains alanına yazın. Apply and restart düğmesine tıklayın. Windows'ta istemci config.json C:\Users\İSİM\.docker\config.json içindedir ve yukarıda açıklandığı gibi yapılandırılır.

İpucu: docker info komutu HTTP Proxy, HTTPS Proxy ve No Proxy bölümünü gösterir. Bu, indirmeyi başlatmadan daemon'ın ayarlarınızı görüp görmediğini anlamanın en hızlı yoludur.

Doğrulama: docker pull hello-world komutunu çalıştırın. İmaj birkaç kilobayttır ve birkaç saniyede iner, sonunda Status: Downloaded newer image görünür. Ardından istemci tarafını kontrol edin: docker run --rm alpine env | grep -i proxy. Çıktıda adresinizle HTTP_PROXY ve HTTPS_PROXY satırları olmalıdır.

Olası sorunlar

  • daemon.json düzenlendikten sonra Docker başlamıyor: sözdizimi hatası. sudo journalctl -u docker -n 30 komutuna bakın, hatanın satırı belirtilecektir. Yedekten geri yükleyin.
  • docker info proxy'yi gösterse de docker pull takılıp zaman aşımına uğruyor: daemon düzenlemeden sonra yeniden başlatılmadı veya proxy registry-1.docker.io'ya CONNECT'e izin vermiyor. Referans dizeyi curl ile kontrol edin.
  • Derleme içinde apt-get update başarısız oluyor ancak docker pull çalışıyor: istemci config.json yapılandırılmamış veya derleme farklı bir dosya okuyan uzak bir builder üzerinden gidiyor.
  • Konteyner proxy'yi aldı ancak komşu konteynere ulaşamıyor: noProxy'ye iç servis adlarını ve Docker alt ağını ekleyin.

Adım 6: git'i git config üzerinden yapılandırın

Bu aşamanın amacı: git clone, fetch, pull ve push HTTPS üzerinden proxy'den geçsin, iç sunucu için doğrudan bağlantı bırakılabilsin ve belirli bir barındırma için ayrı bir proxy tanımlanabilsin.

git ayarları nerede saklar?

Üç düzey: sistem (/etc/gitconfig), kullanıcıya özel genel (~/.gitconfig, Windows'ta C:\Users\İSİM\.gitconfig) ve depo içinde yerel (.git/config). Proxy genellikle genel olarak ayarlanır ve nokta istisnalar da genel olarak, ancak URL'ye bağlı olarak.

Adım adım yapılandırma

  1. Tüm HTTPS ve HTTP bağlantıları için proxy'yi tek komutla ayarlayın:
    git config --global http.proxy http://dev:s3cret@10.20.30.40:3128
    npm'den farklı olarak, git'in HTTPS protokolü için ayrı bir https.proxy'si yoktur: http.proxy anahtarı her ikisine uygulanır. https.proxy ayarı eski talimatlarda görülür, ancak bu standart bir git anahtarı değildir ve yok sayılır.
  2. İç sunucu için proxy gerekmiyorsa, yalnızca onun URL'si için boş değer ayarlayın:
    git config --global http.https://git.corp.local.proxy ""
    Boş dize doğrudan bağlantı anlamına gelir. http. ve .proxy arasındaki kısım kuralın uygulandığı URL önekidir.
  3. Belirli bir barındırma için farklı bir proxy gerekiyorsa (örneğin özel mobil), aynı şekilde URL'ye bağlı olarak belirtin:
    git config --global http.https://github.com.proxy http://dev:s3cret@10.20.30.41:3128
  4. Proxy sertifikaları değiştiriyorsa, kök sertifikayı ekleyin:
    git config --global http.sslCAInfo /etc/ssl/certs/corp-root.pem
  5. Nihai dosyayı kontrol edin:
    git config --global --list | grep -i proxy
    http.proxy=... ve http.https://git.corp.local.proxy= satırlarını boş değerle göreceksiniz.

Bu komutlardan sonra ~/.gitconfig dosyası şöyle görünecektir:

[http] proxy = http://dev:s3cret@10.20.30.40:3128 sslCAInfo = /etc/ssl/certs/corp-root.pem [http "https://git.corp.local"] proxy = [http "https://github.com"] proxy = http://dev:s3cret@10.20.30.41:3128

Bu tür bir ayrıntı düzeyi ortam değişkenleriyle elde edilemez: no_proxy yalnızca ana bilgisayarları hariç tutabilir, ancak farklı sunuculara farklı proxy'ler atayamaz.

SSH adresleri ne olacak?

http.proxy ayarı git@github.com:user/repo.git biçimindeki adresleri etkilemez, çünkü bu HTTP değil SSH protokolüdür. Proxy'niz 22 portuna CONNECT üzerinden tünellemeye izin veriyorsa, SSH istemcisini ~/.ssh/config dosyasında ProxyCommand yönergesi ve nc veya corkscrew aracıyla yapılandırabilirsiniz. Ancak birçok kurumsal proxy bu tür bağlantıları yasaklar. En basit ve öngörülebilir yol - uzak adresleri HTTPS'e geçirmek: git remote set-url origin https://github.com/user/repo.git ve parola yerine erişim tokeni kullanmak.

İpucu: ~/.gitconfig dosyasında proxy parolasını düz metin olarak saklamamak için, onu 600 izinli ayrı bir dosyaya taşıyabilir ve include yönergesiyle ekleyebilirsiniz. [http] bölümü içeren ~/.gitconfig-proxy oluşturun ve ana dosyaya [include] path = ~/.gitconfig-proxy ekleyin. Ana yapılandırmayı o zaman meslektaşlarınıza gösterebilirsiniz.

Doğrulama: git ls-remote https://github.com/git/git.git HEAD komutunu çalıştırın. Birkaç saniye içinde commit hash'i ve HEAD kelimesini içeren bir satır döner. Komut dosya oluşturmaz ve hiçbir şey klonlamaz, ağ kısmı için mükemmel bir testtir. Ardından istisnayı kontrol edin: iç sunucuya git ls-remote, proxy erişilemezken bile çalışmalıdır.

Olası sorunlar

  • Failed to connect to proxy veya Could not resolve proxy: adreste yazım hatası.
  • Received HTTP code 407 from proxy after CONNECT: kimlik doğrulama hatası, parola kodlamasını kontrol edin.
  • SSL certificate problem: unable to get local issuer certificate: http.sslCAInfo gerekir. http.sslVerify false'u kalıcı olarak kullanmayın.
  • URL kuralı uygulanmıyor: önek remote'taki adresin başıyla eşleşmelidir. Remote https://www.github.com olarak yazılmışsa, https://github.com için kural çalışmaz.

Sonucu kontrol etme: özet kontrol listesi

Beş aracın tümünü yapılandırdıktan sonra son kontrolü yapın. Özellikle ortam değişkenlerinin etkisini dışlamak ve yapılandırmaların çalıştığından emin olmak için tasarlanmıştır.

  1. Yeni bir terminal açın ve tanımlıysa değişkenleri kaldırın: unset http_proxy https_proxy HTTP_PROXY HTTPS_PROXY no_proxy NO_PROXY. PowerShell'de: Remove-Item Env:HTTP_PROXY ve diğerleri için aynı şekilde.
  2. npm'i kontrol edin: npm view express version. Sürüm numarası beklenir.
  3. pip'i kontrol edin: pip download six --no-deps -d /tmp/t. İndirilen whl dosyası beklenir.
  4. apt'yi kontrol edin: sudo apt update. Err olmadan Hit veya Get satırları beklenir.
  5. Docker'ı kontrol edin: docker pull hello-world ve docker run --rm alpine env | grep -i proxy. İndirilen imaj ve konteynerdeki değişkenler beklenir.
  6. git'i kontrol edin: git ls-remote https://github.com/git/git.git HEAD. Commit hash'i beklenir.

Başarılı uygulama göstergeleri

  • Altı komutun tümü konsolda ortam değişkenleri olmadan çalıştı.
  • .npmrc, pip.conf, 80proxy, daemon.json, config.json ve .gitconfig dosyalarında aynı referans proxy dizesi yazılı.
  • Parola içeren dosyalar (80proxy, daemon.json, .npmrc, pip.conf, .gitconfig) 600 izinlerine sahip veya yalnızca root tarafından erişilebilir.
  • İç ana bilgisayarlar için istisnalar çalışıyor: proxy kapalıyken bile onlara erişim geçiyor.
  • Orijinal dosyaların yedekleri yanınızda ve bunları nasıl geri yükleyeceğinizi biliyorsunuz.

Doğrulama: en az bir madde yerine getirilmiyorsa, ilgili aracın bölümüne dönün ve dosyanızı kılavuzdaki örnekle karakter karakter karşılaştırın. On vakadan dokuzunda neden - yazım hatası veya paroladaki kodlanmamış karakterdir.

Sık yapılan hatalar ve çözümleri

Hata 1: Her yerde 407 Proxy Authentication Required kodu

Neden: Parola, kodlanmamış bir özel karakter (@, :, #, %) içeriyor ve araç adresi yanlış ayrıştırdı.

Çözüm: Karakterleri yüzde kodlarıyla kodlayın (@ %40, : %3A, # %23, % %25) ve yapılandırmalara yazmadan önce yeni dizeyi curl -x ile kontrol edin.

Hata 2: Terminalden çalışıyor, sudo üzerinden çalışmıyor

Neden: sudo ortamı sıfırlar ve siz henüz yapılandırmayı oluşturmadınız. apt için klasik durum.

Çözüm: Adım 4'teki gibi /etc/apt/apt.conf.d/80proxy oluşturun. Root altındaki diğer araçlar için, root'un sizin değil kendi ev dizinini (/root) okuduğunu unutmayın: root için npm veya pip gerekliyse, yapılandırma /root/.npmrc veya /root/.config/pip/pip.conf içinde olmalıdır.

Hata 3: daemon.json düzenlendikten sonra Docker başlamıyor

Neden: Geçersiz JSON: son öğeden sonra fazladan virgül, eksik parantez, çift tırnak yerine tek tırnak.

Çözüm: sudo journalctl -u docker -n 30 komutunu çalıştırın, hatayı içeren satırı bulun, dosyayı düzeltin ve bir sonraki yeniden başlatmadan önce python3 -m json.tool ile kontrol edin. Son çare olarak daemon.json.bak'ı geri yükleyin.

Hata 4: docker pull çalışıyor ancak Dockerfile içindeki apt-get başarısız oluyor

Neden: Daemon yapılandırılmış ancak istemci değil. Konteyner içindeki süreçler daemon ayarlarını miras almaz.

Çözüm: Adım 5'in C bölümündeki gibi proxies.default bloğuyla ~/.docker/config.json oluşturun. Bundan sonra docker build değişkenleri RUN aşamalarına otomatik olarak iletecektir.

Hata 5: Tüm araçlarda SSL sertifika hataları

Neden: Proxy trafik denetimi yapıyor ve sistemin güvenmediği kendi sertifikasını yerleştiriyor.

Çözüm: Yöneticiden proxy'nin kök sertifikasını PEM formatında alın ve ayarlayın: npm cafile, pip cert, git http.sslCAInfo. apt ve Docker için sertifikayı sistem deposuna eklemek yeterlidir: /usr/local/share/ca-certificates/ içine kopyalayın ve sudo update-ca-certificates çalıştırın, ardından Docker'ı yeniden başlatın. Sertifika doğrulamasını strict-ssl, trusted-host ve sslVerify bayraklarıyla kapatmayın.

Hata 6: pip, pip.conf'u yok sayıyor

Neden: Makinede birkaç Python sürümü var ve birinin yapılandırmasını düzenliyorsunuz ancak diğerini çalıştırıyorsunuz. Veya dosya, belirli sürümün okumadığı eski bir konumda.

Çözüm: Paketleri kurduğunuz komutla python3 -m pip config debug çalıştırın. Çıktı hangi dosyaların bulunduğunu gösterir. Ayarları bulunan kullanıcı yoluna taşıyın.

Hata 7: git iç sunucuya bile proxy üzerinden gidiyor

Neden: İstisna kuralı, remote'taki adresle eşleşmeyen bir URL için ayarlanmış. Veya başka bir deponun yerel .git/config dosyasında ayarlanmış.

Çözüm: Tam adresi git remote -v ile görün, başlangıcını ana bilgisayar adına kadar kopyalayın ve --global ile boş değerli http.TAM_URL.proxy kuralı ayarlayın.

Hata 8: Her şey çalışıyordu, proxy parolası değiştirildikten sonra bozuldu

Neden: Parola beş farklı dosyaya gömülü, hepsi güncellenmedi.

Çözüm: Tüm oluşumları bulmak için grep -rl 'eski_parola' ~/.npmrc ~/.config/pip ~/.gitconfig ~/.docker ve /etc/apt/apt.conf.d ile /etc/docker için sudo grep -rl komutunu kullanın ve her birini güncelleyin. Ardından özet kontrol listesini çalıştırın.

Ek özellikler

Tek giriş noktası olarak yerel proxy toplayıcı

Proxy kimlik bilgileri sık değişiyorsa veya adres havuzu dönüyorsa, makinenizde hafif bir yerel proxy (örneğin 127.0.0.1:3128) çalıştırmak uygun olur; bu proxy nereye ve hangi verilerle gidileceğini kendisi bilir. Böylece beş yapılandırmaya parolasız tek bir adres yazılır ve kimlik bilgileri değişikliği tek bir yerde yapılır. Bu aynı zamanda URL'de kimlik doğrulamayla kötü çalışan araçların sorununu da çözer.

Paketler için aynalar ve önbellekleyici proxy'ler

Proxy'nin evrensel olması gerekmez. apt için deb dosyalarını yerel olarak saklayan ve tüm ofise sunan önbellekleyici proxy'ler vardır. npm ve pip için kurumlar genel olanları proxy'leyen ve aynı zamanda önbelleğe alan özel rejistreler kurar. Bu durumda proxy anahtarı yerine .npmrc'de registry ve pip.conf'ta index-url kullanılır ve dış dünya için proxy bu rejistrede ayarlanır. Docker için benzer rolü daemon.json'daki registry-mirrors anahtarı oynar.

Farklı projeler için ayrı ayarlar

package.json yanındaki proje .npmrc, venv içindeki pip.conf ve yerel .git/config, bir projenin proxy üzerinden, diğerinin doğrudan gitmesini sağlar. Parola içeren dosyaları depoya commit etmeyin: .gitignore'a ekleyin veya npm'in .npmrc okurken ortamdan açabildiği ${PROXY_URL} biçimindeki değişken ikamelerini kullanın.

Dağıtım otomasyonu

Beş yapılandırmanın tümü basit metin dosyalarıdır. Bunları bir betik veya yapılandırma yönetim sistemiyle dağıtmak uygundur: betik referans dizeyi tek parametre olarak alır ve dosyaları gerekli formatlarda oluşturur. Dağıtımdan sonra kontrol için özet kontrol listesindeki komutları kullanın: etkileşim gerektirmezler ve otomatik testler için uygundurlar.

Parola saklama güvenliği

Minimum - parola içeren her dosyada 600 izinleri. Daha iyisi - sırları ayrı eklenebilir dosyalara taşımak (git'te include, apt.conf.d'de yalnızca kimlik doğrulama satırları için ayrı dosya). Daha da iyisi - parola kimlik doğrulaması yerine IP kısıtlamalı veya yukarıda bahsedilen yerel toplayıcılı parolasız proxy. Ve parola içeren yapılandırmaları asla sohbetlere ve biletlere tam olarak göndermeyin.

SSS: Yapılandırmayla ilgili sık sorulan sorular

Şimdi .bashrc'den http_proxy değişkenlerini silmem gerekir mi?

Şart değil. Araç yapılandırmaları değişkenlerden önceliklidir, çakışma olmaz. Ancak proxy üzerinden yalnızca paket yöneticilerinin gitmesini, tarayıcı ve diğer programların doğrudan gitmesini istiyorsanız, değişkenleri kaldırmak daha iyidir: hepsini etkilerler.

npm için https-proxy neden https:// değil de http:// adresiyle yazılır?

Çünkü bu hedef kaynağın protokolü değil, proxy sunucusunun kendi adresidir. Çoğu proxy normal HTTP üzerinden bağlantı kabul eder ve HTTPS'i içeride tüneller. Proxy'niz gerçekten TLS bağlantısı kabul ediyorsa https:// yazın, ancak bu nadirdir.

SOCKS5 proxy kullanabilir miyim?

npm - hayır, yalnızca HTTP proxy destekler. pip - evet, pysocks paketi kuruluysa ve socks5://host:port biçiminde adresle. git - evet, socks5h://host:port biçimi, h harfi ad çözümlemesinin proxy tarafında yapıldığı anlamına gelir. apt - yalnızca ek taşıyıcılar üzerinden, standart olarak hayır. Docker - hayır. Pratikte sağlayıcıdan HTTP portu almak daha kolaydır.

Tüm araçlarda proxy'yi hızla nasıl kapatırım?

npm: npm config delete proxy ve npm config delete https-proxy. pip: pip config unset global.proxy. git: git config --global --unset http.proxy. apt: /etc/apt/apt.conf.d/80proxy dosyasını silin veya yeniden adlandırın. Docker: daemon.json ve config.json'dan proxies bloğunu silin, servisi yeniden başlatın. Veya yedek kopyalardan .bak dosyalarını geri yükleyin.

Windows'ta yapılandırmalar nerede saklanır?

npm: C:\Users\İSİM\.npmrc. pip: C:\Users\İSİM\AppData\Roaming\pip\pip.ini. git: C:\Users\İSİM\.gitconfig. Docker: istemci için C:\Users\İSİM\.docker\config.json ve daemon için Docker Desktop ayarları. apt, WSL dışında Windows'ta kullanılmaz; WSL'de alt sistem içindeki Linux yolları geçerlidir.

Bu WSL içinde çalışır mı?

Evet, WSL normal bir Linux'tur, tüm yapılandırmalar dağıtım içindeki Linux yollarında bulunur. WSL entegrasyonlu Docker Desktop'ın Windows tarafındaki daemon'ı kullandığını unutmayın, bu nedenle daemon ayarları Docker Desktop'ta, istemci config.json ise WSL içinde ev dizininde yapılır.

Hangi aracın hangi dosyayı okuduğunu nasıl anlarım?

npm config list --json, pip config debug, apt-config dump, docker info, git config --show-origin --list. Her komut yalnızca değerleri değil, aynı zamanda nereden alındıklarını da gösterir. Hata ayıklarken ilk çalıştırılması gereken şey budur.

Docker Compose neden proxy'yi görmüyor?

Compose bir istemcidir, aynı daemon'ı ve aynı ~/.docker/config.json dosyasını kullanır. docker pull çalışıyor ancak docker compose pull çalışmıyorsa, compose'u aynı kullanıcı olarak çalıştırdığınızdan ve compose dosyasında proxy'yi geçersiz kılan konteyner ortam değişkenlerinin tanımlanmadığından emin olun.

npm ve pip için farklı proxy'ler ayarlayabilir miyim?

Evet, kendi yapılandırmalarının avantajı budur. Her dosya bağımsızdır. Örneğin, görev gerektiriyorsa npm bir proxy üzerinden, pip başka bir IP ve başka bir coğrafi konumla başka bir proxy üzerinden gidebilir.

Sonuç

Özetleyelim. Proxy'yi curl ile kontrol ettiniz ve doğru kodlanmış parolayla referans bağlantı dizesini elde ettiniz. Ardından onu beş yere yazdınız: npm için ~/.npmrc, pip için pip.conf, apt için /etc/apt/apt.conf.d/80proxy, Docker için daemon.json ve ~/.docker/config.json ve git için ~/.gitconfig. Her araç için, desteklendiği yerde iç ana bilgisayarlar için istisnalar ayarladınız ve tamamen temizlenmiş bir ortamda bile her şeyin çalıştığından emin oldunuz. Kendi yapılandırmalarını ortam değişkenlerinden ayıran tam olarak budur: komutu kimin, nereden ve hangi servis üzerinden çalıştırdığına bağlı değildirler.

Bundan sonra ne yapmalı. Beş referans dosyayı kişisel klasörünüze kaydedin ve bunları yeni bir makineye dağıtan kısa bir betik yazın. Parola içeren dosyaların izinlerini kontrol edin. Aynı sorunu yaşayan meslektaşlarınız varsa, özet kontrol listesini onlarla paylaşın: saatlerce hata ayıklamadan kurtarır.

Nereye geliştirmeli. Bir sonraki seviye - paketler için önbellekleyici proxy'ler ve özel rejistreler, tek giriş noktası olarak yerel proxy toplayıcı ve ardışık düzenlerde otomatik ağ ayarları kontrolü. Ve eğer proxy'yi araçlar için değil, terminalin belirli bir oturumu veya CI'daki bir görev için ayarlamanız gerekirse, bunun için ortam değişkenleriyle ilgili ayrı bir kılavuz var. Artık onun yeteneklerinin nerede bittiğini ve yapılandırmaların yeteneklerinin nerede başladığını kesin olarak biliyorsunuz.